Zoals ik al had gezegd heb ik niet veel zin meer in Squishy.web-log.nl
Dus ik stop ermee. Ik houdt het voor gezien.
Klaar! Done! Basta! Over & uit!

Just kidding!

Nah… niet helemaal…
Ik stop met Squishy.. dat stuk klopt.

Ik ga met iets nieuws beginnen. Ik ga wel verder op dezelfde noot, alleen niet hier.
Ik ben de reclames en opties van web-log.nl een beetje beu dus ik heb de touwtjes in eigen handen genomen.

Vanaf nu kunnen jullie me vinden op www.sillyme.nl.
Een site.. helemaal van mij! Lekker van mezelf… en helemaal nieuw.

Aan diegenen die mij bij hun linkjes hebben staan wil ik vragen dit adres over te nemen.
Voor diegenen die mij nog niet gelinkt hebben, doe dat eens snel!   haha

Hoop jullie daar te zien… Zo niet,
Dank voor alle leuke, lieve, grappige reacties!
Dank voor de 2½ jaar waar ik hier met plezier heb geblogt!!

Squishy

Vrijdag (20-02-2009) was het zover!
Na het overlijden van Aafke heb ik meteen gezegd dat ik een tattoo met haar naam wou.
Gewoon, om d’r áltijd bij me te hebben, zelfs als ik eens een momentje niet aan d’r dacht.
Ik ben geen type om gewone namen te laten zetten dus heb ik eens goed rondgekeken, gevraagd, en zijn er zelfs mensen voor mij aan het tekenen geslagen.
Ik kwam na heel wat googlen op een site van een jongen die vertalingen deed in het Sanskriet, Latijns en nog wat andere talen. Als je gewoon één woord wou laten vertalen was dat geen probleem, bij meerdere vroeg hij een kleine vergoeding.
Ik mailde hem mijn verhaal en ik kreeg spoedig reactie.
Hij legde uit dat de naam onbekend was in die taal dus dat het puur om de lettervorming zou gaan.
Hij zou hem kunnen vertalen in klank-vorm, of gewoon, zoals de naam is. (Klank-vorm = Aaf-ku)
Ik mailde hem dat ik het liefst gewoon d’r eigen letters had als het toch niet uitmaakte.
De volgende dag kreeg ik een mailtje met een vertaling. Ik vond het prachtig.
Maar aangezien ik het toch ietwat risky vind om dan zomaar aan het tattoeren te gaan ben ik door gegaan met mijn research. Ik vond op hyves een persoon die de naam voor mij wou vertalen, ook in het sanskriet. Het resultaat was het zelfde als de eerste.
Na verder spitten op het net, en navraag bij de kapper van mijn moeder (die man kende het schrift).
Was ik er over uit. Dat werd mijn tattoo! 
Diezelfde week langs gegaan om een afspraak te maken.
Helaas hadden ze niet eerder tijd dan zes weken verder, maar dat moest dan maar.
Gister met gezonde nervositeit naar de tattooshop.
Een vriendin van mij ging mee, ook al gruwelde ze van het idee want ze vond het doodeng.
Eindelijk riepen ze dat ik plaats mocht nemen. Daar gingen we dan.
Gek, dat ondanks het feit dat ik er al drie heb, mijn vingers nog steeds trillen
Plaatje erop, handschoentjes aan, zalfje er op en gaan…
Na een kwartier was ik klaar… Trots als een pauw, slikkend om niet emotioneel te gaan worden.
Ze stond er op! Normaliter vind ik namen niets, puur omdat niets eeuwig is, op zo’n tattoo na.
Maar de dood is eeuwig, is definitief, en dat zal nooit anders worden.
Zoals ze heen is gegaan was ze m’n moatiej, m’n makker, m’n beste vriendin en dankzij de dood zal hier nooit geen verandering meer in (kunnen) komen. Zo was het, en zo zal het altijd zijn, en zo eer ik haar.

Voor jou Aapiej, omdat je me zo ontzettend dierbaar bent, en ik je zo onwijs mis!

nb: Icon by Scuba Sheila

Rouwen om iemand.
Iets wat je niet af kan dwingen, iets wat je niet in de hand hebt.
Het komt en het gaat, en het gaat pas over wanneer het wil.
Het is nu 10 weken geleden dat Aafke verongelukte.
10 weken alweer. Alsof het niets is.
De eerste week ging voor geen meter, maar dat is logisch.
Daarna weer aan het werk, focussen op andere dingen. Afleiding zoeken.
Ik praatte er veel over, alleen op een manier alsof het doornormaal was.
Ik heb al eerder gezegd dat ik het gevoel had dat ik het niet goed verwerkte.
Twee weken terug zat ik met een kennis aan de telefoon, aan het lachen om een geintje die ik hen geflikt had.
Toen ik ophing, en naar Aafkes foto keek, was het mis. Then it hit me, ik zie haar nooit meer.
Ik begon te huilen als een bezetene. En vanaf die dag voelde ik me elke dag een beetje rotter.
Op het werk hield ik me ook niet meer goed en vorige week woensdag ben ik dan ook gecrashed op het werk.
Iets wat ik nooit doe… huilen op mijn werk. Ik gun het ze niet.
Elke avond huilde ik mezelf in slaap. Ik ging met dikke opgezette ogen naar bed en ik stond er mee op.
Zaterdag ben ik naar haar graf geweest. Toen ik daar weg kwam voelde ik me goed.
Ik was een beetje opgelucht. Ik kon er weer even tegenaan.
S’avonds uitgeweest. Ik had er zin in en was vrolijk.
Na een paar wijntjes sloeg mijn humeur compleet om en herkende ik mezelf niet meer.
Ik was helemaal niet gezellig meer. Ik geloof niet dat ik ooit zoveel moodswings in zo’n korte tijd gehad heb.
Ik werd boos over allerlei kleine dingen die ik anders nooit hardop zou zeggen puur uit onredelijkheid van mijn kant.
Die onredelijkheid werd nu enorm gebotvierd op de eigenaresse van de kroeg.
De boosheid ging over in verwijten. Ik verweet alles en iedereen dat ze Aafke waren vergeten en dat iedereen door ging met leven.
(Iets wat heel logisch is natuurlijk, iets wat niemand te verwijten is.)
Dat niemand er nog bij stil stond dat het nog zo kort geleden is en dat ik inwendig kapot ging. Ik ontving troostende woorden van een kennis, die mij wel begreep, en dat hij snapte dat het zo op mij over kwam.
Na die woorden ging ik over in huilen. En dat is het enige wat ik daarna nog gedaan heb. Huilen.
Iemand hoefde mijn naam maar te noemen, iets willen vragen, of maar aan te kijken, of ik huilde tranen met tuiten.
Dat verklaard ook dat ik dus wederom s’ochtends wakker werd met dikke opgezette ogen.
Het was 8 uur s’ochtends toen ik mijn moeder belde om te vragen hoe ik thuis was gekomen, en wat er gebeurd was.
Ikzelf kan me namelijk helemaal niets meer herinneren.
Het is bij mij 1 groot zwart gat. En misschien is dat maar goed ook.
Uiteraard heb ik maandag gelijk een bloemetje gebracht naar de eigenaresse, met mijn welgemeende excuus.
Goddank mag ze me erg graag en is ze erg vergevensgezind.
Toch is mijn kwaadheid niet helemaal over.
Ik ben nog steeds kwaad. En ik word elke dag steeds kwader.
En dat vind ik erg. Heel erg. Waarom? Omdat ik kwaad op mezelf ben.
Omdat ik haar gevraagd heb om langs te komen s’middags. Omdat ze door mij thuis is gebleven van d’r werk.
Kwaad op haar. Omdat ze iets op mij uit heeft gedaan en zich een keertje ziek heeft gemeld.
Omdat ze die weg over is gegaan omdat ik altijd zei dat die weg sneller was, en waar zij altijd langs ging enorm om was.
Kwaad op haar omdat ze mij in de steek heeft gelaten.
Heel kwaad, omdat ze mij alleen heeft gelaten.
En ik voel wat ik nu voel en ik niet weet hoe ik hier mee om moet gaan.
Maar tegelijkertijd voel ik me schuldig als ik me weer even goed voel, als ik plezier heb, als ik uit ga en me vermaak.

Er gaat geen dag voorbij
Dat ik niet aan je denk

Wolter Kroeg – Geen Dag Voorbij

Vandaag zou je 24 jaar geworden zijn!
Maar je bent er niet meer.
Nu stond ik bij je graf, zonder jou, alleen.
Ik denk dat je de bloemetjes wel mooi vind.
Zwart en roze. Onze kleuren gecombineerd
Mijn gedicht is goed vorst & waterbestendig hé?
Moet ook, want ik vind hem mooi op je graf staan.

Met je mams gaat het redelijk ok.
Ben daar geweest vandaag.
Voor haar is vandaag ook erg moeilijk.
Geen giechelende grietjes over de vloer, die je feliciteren willen.
Ik kreeg ook nog een cadeautje van d’r;

Mooi hé?  Vond ik wel heel lief.
Nu alleen nog even een geschikt plekje vinden waar je tot je
recht komt want het lijstje en de foto zijn nogal groot.
Wel grappig dat ik haar ook twee lijstjes met twee super mooie foto’s van jou gaf!

Ik mis je zo verschrikkelijk.
Ik denk elke dag aan je.
Het is verdomme nog zo kort geleden.
Je mocht je 24ste niet eens halen.

Hoop dat je al een klein beetje rust hebt.
Wij doen ons best om die ook te vinden.

Your friend & niece always!

Sharon

Ik voel alleen de pijn van "God, waar is ze"
Ik voel alleen de pijn van jou hier bij me missen
En ik kan er niet mee omgaan
Ik kan er echt niet meer mee omgaan
En ik zou wel willen smeken
Je op m’n knieen willen smeken
Als ik wist dat dat nog zin had
Maar de dagen worden weken
En de weken worden jaren
Dit gevecht kan ik niet winnen
Want jij zit veel te diep van binnen

Marco Borsato – Waarom Nou Jij

>

Is dat leuk of is dat leuk!
In Oktober ontving ik een mailtje van de Yes redactie.
Ze hadden mijn blog gespot en vroegen of ik het okay vond met mijn blog in de Yes te staan.
Ze hadden nog niet zo lang een nieuwe rubriek genaamd "Bloggen".
Ik mailde terug dat ik dit wel een leuk idee vond en wat ze precies nodig had van mij.
Na een mailtje terug te hebben gehad heb ik hun vragenlijst ingevuld en op hun verzoek een foto in gezonden en Voíla! 
In Yes 2-2009 pronkt het gezichie van Squish samen met een screenshot van Squishy.web-log.nl.
Heb ik er iets aan? Neen. Vind ik het leuk? Jahwohl!
Genant? Ook wel, vooral als de cassiére zegt van Hey! Jij stond in de Yes!
Best een grappig begin van 2009 al zeg ik het zelf

All the pictures have all been washed in black, tattooed everything…
I know someday you’ll have a beautiful life,
I know you’ll be a star
In somebody else’s sky,
but why can’t it be, why can’t it be in mine

Pearl Jam – Black

En de beste wensen voor iedereen!
Oud & Nieuw goed door gekomen.
Weinig bij Aafke stil gestaan, alleen dit jaar hoefde ik niet om middernacht tig pogingen te doen om een smsje naar Aafke te sturen. Dat was wel even vreemd.

Weekend er na was leuk, en rustig.
Vrijdags de kroeg in geweest, mijn Friend with Benefits smste me hoe ‘t nu met me ging en zei dat als ik hem nodig had hij er was voor me. Het klinkt stom, maar ondanks alle familieleden, vrienden en kennissen, alleen ben ik toch. Ik sta alleen op en ga alleen naar bed.
Dus om heel eerlijk te bekennen was het erg prettig om dicht tegen iemand aan te kunnen kruipen.
Zaterdag met mams geshopt en s’avonds heb ik heerlijk een filmpje op de bank gekeken.

Nieuw jaar, nieuwe dingen, en oude dingen mee het nieuwe jaar in.
Toch zal ik blijven stil staan bij de oude dingen en zal ik bijv. geregeld Aafke in een log verwerken.
Ze is nu eenmaal geen persoon die je na een maand vergeten bent.
Ze is een persoonlijkheid die je nooit vergeet en die overal en nergens in terug te vinden is.

Mijn hondje Youri is onwijs bang voor vuurwerk.
Ben dan ook onwijs blij dat dat gedoe over is..
Een Jack Russel is al zenuwachtig en hyper van zichzelf maar met vuurwerk is het ten times worse!
Blaffen, piepen, rennen, drentelen, bank op, bank af.
Vorige week maandag kon ik er echt niet meer tegen.
Binnen 5 minuten heb ik de bank voor het raam weggesleept en in de logeerkamer gemieterd.
Weg met die bank! Geen gehannes meer voor het raam.
Maar jah, een bank minder betekend automatisch minder zitruimte.
Ik was vastbesloten niets meer voor het raam meer te willen hebben maar de bank midden in de woonkamer vond ik ook niet wat. En eigenlijk was ik die bank spuugzat.
Grofvuil gebeld. Weg er mee!
Zaterdag op stoeltjes jacht geweest en heb 2 onwijs leuke fauteuils gevonden.
Helemaal leuk en staat helemaal stoer! 
Bij de Leen Bakker een ééééénig klapstoeltje voor de pc weten te bemachtigen aangezien de stoel die ik gebruikte ook te groot was en dus ook uit de woonkamer gemieterd is
Ook heb ik besloten dat de pc en bureau uit de woonkamer moeten verdwijnen.
En aangezien ik de logeerkamer voor de helft niet meer zo vaak in gebruik heb komt de pc daar te staan. Gister met mijn broertje de bank, een kastje, oude troep, overbodig bewaarde zooi etc. uit die kamer gehaald en nu is hij zo goed als leeg.
Het opklapbed en de doos met kerstzooi staan er nog en voor de rest is de kamer grandioos leeg!
Vanmiddag komt mijn vader even langs om een gat te boren van de woonkamer naar de logeerkamer. Dit omdat ik anders geen internet in die kamer heb en Squish zonder internet is ondenkelijk!
Zo heb ik wat meer ruimte in mijn woonkamer en doe ik ook nog eens wat nuttigs met die logeerkamer.
Vind het alleen jammer dat Aaf de stoeltjes niet kan zien want ze had ze leuk gevonden

Oe, en ik heb nieuwe bedeltjes voor aan mijn armband!
Ik kwam via Fashionista’s Paradise op een site genaamd The Secret Garden.
De eigenaresse daarvan had ook een "sieraden" site, die per 1 januari 2009 stopte.
Ze was super goedkoop dus heb nog snel even 4 bedeltjes besteld en ik had ze zaterdag al binnen. Helemaal super!

Sing with me, sing for the years,
Sing for the laughter and sing for the tears.
Sing with me, if it’s just for today,
Maybe tomorrow the good Lord will take you away

Aerosmith – Dream On

Kerst is voorbij. Godzijdank.
Ik zag er erg tegenop. S’ochtends op tijd uit m’n bed.
Grafhoppen zoals ik het noemde.
Ik ging voorheen nooit mee, omdat ik er niets te zoeken had.
Mijn ouders wel. We gingen eerst naar de vader van mijn moeder.
Die ligt op dezelfde begraafplaats als Aafke.
Daar hebben mijn ouders een mooi kerstbakje neer gezet.
Toen door naar Aafke. Ze heeft nog geen steen.
Wel staat er een paaltje met een mooie ingegraveerde plaat.
Omdat ze anders zo’n klein plastic bordje als naam krijgt.
Dit zag er veel mooier uit,.. tot de steen komt.
Er waren al meer mensen geweest.
Mijn moeder zette het zilveren kerstbakje op het gras.
Ze hield van zilver, ze zou het leuk gevonden hebben.
Ons hart van rode wax rozen lag er nog. Het was nog steeds prachtig.
Ik heb er een zilveren fotolijstje neergezet met daarin het gedicht dat ik voor haar geschreven heb.
Ik stond er eigenlijk een beetje verdoofd.
Ik hoorde dat mijn moeder begon te huilen en zag mijn vader in mijn ooghoeken ook al weglopen.
Ik heb m’n moeder getroost en zo zijn we terug naar de auto gelopen.
Ondanks dat ik er zo ontzettend tegen opzag heb ik er vrij emotieloos gestaan.
Alsof ik bij een vreemde stond.
Toen terug naar Almelo, naar het graf van een kennis en de opa en oma van mijn vader.
Na de grafrondes lekker naar huis. Verse koffie en familie sfeer.
De dag was erg gezellig.. met een rare ondertoon. We stonden dichter bij elkaar dan ooit.
2e kerstdag naar de buurtkroeg, alle kennissen waren er en we hebben gebiljart met z’n allen en dat was een welkome afleiding.
Tot ik een liedje hoorde, waar ik het moeilijk mee kreeg.
Doormiddel van trillen met mijn benen en daarop focussen sloeg ik me er door heen.
Maar toen kwam er nog zo’n liedje achteraan, ik kon me nog steeds inhouden.
Maar daarna kwam Waarom Nou Jij van Marco Borsato.
Toen bezweek ik en alle emoties die ik bij het graf niet kon uiten kwamen los.
Het was helemaal mis, en ben maar naar huis gegaan en onder de wol gekropen.
S’weekends was alles weer normaal.  Net of er nooit iets gebeurd was.
Mijn leven is dus op dit moment heel vreemd en gevoelloos.
Op zo’n rare uitbarsting na. Ik vraag me continu af, krop ik alles op?
Ondanks dat ik er wel veel over praat maar ik praat er vrij emotieloos over.
Ik ben me er bewust van dat ik haar mis, maar dat is ook het enige waar ik bewust van ben.
Of ben ik gewoon sterker dan ik mezelf ooit ingeschat zou hebben?
Met mijn verleden zou het niet gek zijn als ik het op zou kroppen, alleen zou ik er toen nooit over gepraat hebben.
Het praten is wel iets wat ik geleerd heb maar als het er in zulke vreemde buien zo ontzettend heftig uit komt lijkt me dat ook niet zo heel goed.
Ik moet deze week nog werken. Morgen nog een halve dag, en woensdag de hele dag.
Ik denk dat ik volgende week vrij neem. Dan ben ik in totaal anderhalf week vrij.
Anderhalf week om me op mezelf te focussen, na te denken, vrij van werk en afleiding.
Kijken of ik met beide benen op de grond kan komen en me realiseren dat ik haar nooit meer zie.

Update 30-12-2008; - Ik krijg dus géén vrij volgende week. Mijn afd.hoofd zei het niet letterlijk maar ‘t kwam er overduidelijk op neer dat het niet gewaardeerd werd als ik vrij nam. Te druk, een week later, of misschien 2, kwam beter uit. (wat mijns inziens onzin is!)
Daar baal ik dus on-wijs van!.. had net gisteravond mijn hele week al ingepland met leuke doe dingetjes hier in huis.

All of my memories
Keep you near
In silent moments
Imagine you’d be here
All of my memories
Keep you near
Your silent whispers
silent tears

Within Temptation – Memories

Mijn eerste schrijven op mijn weblog sinds 3 december 2008.
De dag waarop ik het ergste nieuws kreeg dat ik tot nu toe in heel mijn leven gehad heb.
En hoop te hebben. Het nieuws wat je niemand gunt.
De datum die nooit meer hetzelfde zal zijn.
3 december zal nooit meer gewoon 3 december zijn.
De maand december zal altijd anders al voorheen zijn.
3 december kreeg mijn nichtje, mijn beste vriendin, een ongeluk waarbij ze op slag dood was.
Ze was onderweg naar mij toe.
In januari zou ze 24 zijn geworden.
Normaal zou ik haar verjaardag vieren, naar haar toe gaan.
In plaats daarvan moet ik nu naar haar graf.
Het voelt onwerkelijk.
De hele dag door gaat er een stemmetje door mijn hoofd die mij verteld dat ze er echt niet meer is.
Die mij waarschuwd als ik haar wil bellen om haar iets te vragen of te vertellen.
Die het ineens tot me door laat dringen.
Het voelt alsof ik hand in hand met mijn lichaam en geest loop.
Niets sluit op elkaar aan.
Ik probeer zo goed mogelijk het normale leven op te pakken maar ik leef in slowmotion.
Ik lach waar ik hoor te lachen, en praat waar mij wat gevraagd word.
Aan de deur hangen vrolijke kerstkaarten, op de schouw staan de trieste condoleance kaarten.
Ik kan me er niet toe zetten om ze weg te halen.
Hoe kan ik genieten van de zachte kerstlichtjes, als ze mij doen denken aan de kaarsjes bij haar kist in de kerk.
En ik weet dat mensen vaak zeggen; "Ik kan niet leven zonder …..".
Ik kan het wel want ik moet.
En door het moeten dwing ik mezelf.
Want ik ben niet alleen mijn enigste nichtje kwijt maar ook mijn steun en toeverlaat, de enige die mij begreep door mij alleen maar aan te kijken.
Die voelde wat ik voelde, die dacht wat ik dacht.
We lagen altijd op één lijn, daarom voelden we ons ook zo bij elkaar op het gemak.
Iets wat we nooit helemaal 100% bij anderen deden.
99% was bij uitzonderingen haalbaar, maar dit was uniek.
Uniek voor ons.
Meer dan 23 jaar met haar was mij niet gegund.
Terwijl 23 jaar bij lange na niet lang genoeg was om alle dingen te doen die we nog zouden doen.
Niet lang genoeg om alles te zeggen wat ik nog wou zeggen.
Niet lang genoeg om haar het dubbele aantal jaren te moeten missen.
Elke dag denk ik dat ze zo voor mijn deur kan staan, omdat dat ook zo had moeten zijn.
Mensen vragen je dan; "Hoe is het nou?" "Gaat het een beetje?" of nog erger "Wat is het wat hé?"
Wat denken jullie nu zelf! Is dat niet water naar de zee brengen?
Nee het gaat niet! En ja het is inderdaad wat! En nu is het nog niets beter als vorige week!
Ik begrijp het wel, goed bedoeld enzo, maar toch…
En mijn leven gaat ook wel door, ook zonder haar.
Ik zal moeten, voor mezelf, voor mijn familie, en vrienden…en haar.
In de aula lag ze opgebaard, en daar heb ik haar mijn ketting gegeven.
Voor haar om mee te nemen, dan ben ik toch nog een beetje bij d’r.
Want ik geloof er heilig in, dat als ze er aan toe is, ook laat weten dat ze bij mij is.
Iets van mezelf, iets waar ik dol op was.
Van mijn ouders kreeg ik vandaag een cadeautje.
Een Closed Forever armbandje met een klavertje vier, omdat Aafke er altijd 1 om d’r nek had en een meisjes hoofd met Aafke’s naam er in gegraveerd.
Ik vond het erg lief en erg mooi en ik zal hem dragen met trots.

If all the statues in the world
Would turn to flesh with teeth of pearl
Would they be kind enough to comfort me

Moloko – Statues

Mijn enigste nichtje, mijn liefste en beste vriendin.
Meer dan 23 jaar was jou niet gegund.
Ik hou van je! Je bent en blijft m’n alles.
† Sweet dreams precious †